da Freeze is Da icebox.

Untitled Story .. warming sun (NC - 18)

เขาตื่นนานแล้ว นานพอที่จะเห็นอิริยาบทของอีกคนเวลานอนได้เต็มตา แสงแดดยามเช้าไหวตามใบไม้ที่เคลื่อนตามสายลมอ่อนด้านนอกเหมือนแสงไฟในผับ ดงเฮท้าวแขนบนที่นอนขณะนั่งอยู่บนพื้น ดวงตาสีอ่อนจ้องมองคนนอนพลิกตัวไปมาเพื่อหาท่านอนที่สบาย เกลือกใบหน้าซุกหมอนนุ่มลึกกว่าเดิม
ดงเฮระบายยิ้มหัวเราะเล็กๆ คนที่เย็นชาอย่างคิบอมก็มีช่วงเวลาน่ารักเหมือนกันหรือ ขอบปากได้รูปยกขึ้นเล็กน้อย..สงสัยคงกำลังฝันดี ดวงตาสีเข้มซ่อนอยู่ภายใน ประดับด้วยแพขนตาด้านบนที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ถึงจะเผยให้เห็นอีกครั้ง

นิ้วเรียวค่อยๆยื่นไปจิ้มปลายจมูกของคนหลับ เสียงผ่อนหายใจยาวบ่งบอกให้ดงเฮรู้ว่าคนตรงหน้ากำลังหลับสนิท เขาจึงเลื่อนนิ้วจากปลายจมูกมาที่แก้มของร่างสูง คลึงเป็นวงกลมขณะที่สายตาของตนทอดมองคิบอมอย่างหลงใหล

ไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย ที่ฉันสามารถยิ้มได้อีกเพราะนาย

คิบอมจะรู้ไหมนะว่าเมื่อคืนสาหัสสำหรับเขามากเพียงใด ความลังเลเกิดขึ้นเพียงปลายเส้นของการตัดสินใจ จะลองรักต่อไปหรือว่าจะเลิกมีความรู้สึกให้ แต่ก็เป็นอย่างแรกที่ตัดสินใจลงไปแล้ว

จะรัก..เพราะคิบอมก็รักฉันเหมือนกัน

“ นายไม่ได้โกหกใช่มั้ย ”

ร่างบางพูดลอยๆ ไม่ได้หวังให้อีกคนได้ยิน แต่คิบอมปรือขึ้นมองซ้อนสายตาของอีกฝ่ายที่จ้องเขามาได้สักพัก
ก่อนที่ดงเฮจะหดมือกลับจากใบหน้าของคิบอมได้ทัน มือหนาก็รวบนิ้วเรียวทั้งห้าไว้ได้เสียก่อน ร่างบางจึงหลบสายตาพลางออกแรงให้หลุดพ้นพันธนาการจากอีกฝ่าย นึกกลุ้มใจกับท่าทางของตัวเองที่ลุกลี้ลุกลนเหมือนผู้ร้ายที่กระทำความผิดเอาแล้วโดนจับได้

“ ฉันจะไปอาบน้ำ ”

ข้ออ้างที่ดูฟังไม่ขึ้นเท่าไหร่นัก คิบอมมองดงเฮด้วยสายตาไม่แข็งกร้าวเหมือนที่แล้วๆมา ยิ่งทำให้ร่างบางหวั่นไหว

“ สายแล้ว ฉันต้องลงไปเตรียมอาหารให้พี่ดงฮวา ”

ดงเฮหยัดตัวยืน ทั้งที่มือยังถูกอีกฝ่ายจับไว้อยู่ เท้าเรียวเตรียมพาร่างตัวเองออกจากบริเวณนั้น พยายามกระตุกมือให้หลุด แต่ถูกอีกคนดึงกลับด้วยแรงที่มากกว่า

ที่นอนยวบลงตามน้ำหนักของอีกคนที่ล้มตัวใส่อ้อมกอดกว้าง คิบอมซุกหน้าลงบนเรือนผมสีน้ำตาลเข้ม อารมณ์ของคนที่ขัดขืนเริ่มโอนอ่อนตามใจของตัวเองจนนอนนิ่งซบอกของร่างสูง

“ ไม่ได้โกหก ”

เสียงทุ้มแรกในยามเช้าเป็นคำพูดที่ดงเฮฟังแล้วต้องก้มหน้างุดด้วยความเขินอาย

“ นายตื่นนานแล้วงั้นเหรอ.. ”

ถ้าได้ยินประโยคที่เขาถามก็แสดงว่า คิบอมแกล้งหลับ..

“ อยากนอนแต่นอนไม่หลับ ”

“ ทำไมล่ะ ”

“ นายตื่นแล้ว ฉันจะนอนต่อได้อย่างไร ” ดงเฮเงยหน้าเหมือนต้องการคำอธิบายต่อ

“ ฉันกลัวว่านายจะหนีไปอีก ”

เหมือนครั้งนั้นทื่ตื่นมาแล้วไม่เจอร่างบาง อากาศเย็นรอบกายทำให้เขารู้สึกหวาดกลัว น่าขันที่ชีวิตคนคนหนึ่งที่พึ่งพาตัวเองมาโดยตลอดจะไม่สามารถก้าวต่อไปได้หากขาดใครสักคนที่ตัวเองเอาแต่ปฏิเสธว่าเขาเป็นแค่ทางผ่าน

“ ถ้านายไม่รักฉันแล้ว ..ฉันก็จะไป ดีมั้ย ” เสียงหวานถาม

“ นายไม่มีสิทธิ์ไปหรอก ดงเฮ ..เพราะนับจากนี้ ฉันจะรักนายไปทุกๆวัน ”

คิบอมปัดเส้นผมบนหน้าผากของดงเฮออกก่อนประทับจูบเบาๆต้อนรับยามเช้าและต้อนรับการเริ่มต้นครั้งใหม่ของพวกเขา ..เริ่มต้นด้วยหัวใจที่รักดงเฮสักที

“ ฉันจะเชื่อ..คำพูดของนาย ”

ดงเฮพูด มองใบหน้าหล่ออย่างมีความสุขแล้วเขาก็จูบริมฝีปากของคิบอม.. ร่างสูงตกใจที่ถูกจู่โจมแต่พอตั้งตัวได้ คิบอมก็จูบคืนอีกฝ่ายจนคนเริ่มรู้สึกเสียเปรียบ ..กำลังจะผละหนี มือหนาก็คว้าเอวบางให้ตกบนที่นอนอีกหน คราวนี้คิบอมพลิกตัวคร่อมดงเฮที่ส่งสายตากึ่งยั่วยวนกึ่งออดอ้อน หัวใจที่เคยเต้นเรียบๆพอถูกกระตุ้น กลายเป็นร่างสูงต่างหากที่กำลังตกอยู่ใต้อารมณ์ของตัวเอง

ดงเฮลากนิ้วจากโหนกแก้มวนรอบรอยหยักริมฝีปากของคิบอม “ เขินเหรอ แก้มนายแดงหมดแล้ว ”

“ แล้วนายอยากให้แก้มของฉันแดงหรือว่าตัวของนายแดงกันแน่ล่ะ ”

คิบอมก้มลงกระซิบข้างหูก่อนงับติ่งหูของอีกฝ่ายอย่างหมั่นเขี้ยว ดงเฮสะดุ้งพลิกตัวจะหนีแต่เจอท่อนแขนแกร่งกางกั้นไว้ก่อน มือหนาแตะคางมนดันขึ้นรับรสลิ้นของตน โพรงปากชื้นแสนหอมหวาน ไร้รสขมปร่าของเลือด ..ดึงดูดใจให้คนข้างบนหยิบยื่นความรู้สึกให้อย่างเต็มที่ ลิ้นหนาเกี่ยวกระหวัดปลายลิ้นอีกฝ่าย การลุกล้ำค่อยๆเริ่มก่อนโหมแรงเมื่ออีกคนตอบสนอง ดงเฮลูบไล้ต้นคอและแผ่นหลังของร่างสูง หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นทุกที หวาบหวามไร้การควบคุม ..สมองที่ขาดอากาศไปเลี้ยงทำให้สติของดงเฮเลือนลางเต็มทน ร่างกายที่ถูกความรู้สึกบังคับให้ทำตามแรงปรารถนา รู้สึกตัวอีกที เสื้อนอนที่เคยปกปิดร่างกายของตัวเองก็ลงไปนอนนิ่งอยู่บนพื้นเสียแล้ว

“ คิบอม ห..หยุด...ก่อน ”

มือซุกซนนวดคลึงสะโพกขนาดเหมาะมือ ก้มหน้าลงดูดเม้มซากคอขาวจนเป็นรอยแดงช้ำ ..เห็นรอยแต่งแต้มสีเข้มบนผืนเนื้อสีขาว คิบอมก็อยากครอบครองร่างนี้มากยิ่งขึ้น เสียงทักท้วงจึงถูกอารมณ์ของร่างสูงเหยียบจนกลายเป็นเพียงเศษดินที่ไร้ความหมาย

ร่างบางหอบเหนื่อย อากาศที่เพิ่งสูดเข้าเต็มปอดเมื่อครู่ถูกเผาผลาญพอให้เขามีแรงต่อต้าน ไม่ใช่ว่าไม่ต้องการ ..แต่ไม่ใช่ตอนนี้ แขนเรียวดันคนนั่งคร่อมเขาให้พ้นทาง ใกล้ถึงเวลาที่พี่ดงฮวาจะลงไปทานอาหารเช้าแล้ว อย่างไรหน้าที่ก็ต้องมาก่อน

“ คิบอม ฉันต้องลงไปข้างล่างนะ ..อย่า ...แกล้งกันสิ  อื้อ..... ”

มือไม้ที่เคยยกห้ามปรามอ่อนยวบลงข้างตัวทันที คิบอมประกบปากหนักหน่วงราวกับต้องการกลืนกินริมฝีปากนี้หมดทุกซอกทุกมุม แค่โพรงปากโดนระราน ดงเฮคงพอต่อสู้ได้ ..แต่ยอดอกสีชมพูที่กำลังโดนอีกฝ่ายบีบคลึงกำลังทำให้ความรับผิดชอบของเขาที่มีอยู่น้อยนิดกระเจิงหมดสิ้น

“ ไม่เอานะ คิบอม ..ฉัน....... ”

“ บอกสิว่านายไม่ต้องการ ”

คนด้านบนยังคงเล่นกับคนปากแข็งอย่างสนุก แค่นั้นคงไม่พอให้นายพูดความต้องการของตัวเองที่แท้จริงออกมาแน่ มือหนาจึงลากผ่านยอดอกลงสู่หน้าท้องแล้วกุมอวัยวะอ่อนไหวของดงเฮเอาไว้ ..จุดอ่อนที่ไม่ว่าใครก็ยากที่จะปฏิเสธ

“ ไม่.. อึ้ก  ”

ความเสียวซ่านแล่นกระจายทั้งร่างกาย ดงเฮมองด้วยสายตาโกรธ ..คิบอมกำลังยั่วเขากลับ ไม่อยากรู้สึกแบบนี้เลยจริงๆ การตกเป็นทาสอารมณ์ของตัวเองมันจะทำให้เขาเป็นฝ่ายพ่ายแพ้

“ แน่นะ ดงเฮ ”

มือหนาเลื่อนขึ้นลงเร่งให้ดงเฮยอมเขา จังหวะที่เร็วขึ้นเรื่อยๆพร้อมเสียงครางหวานเล็ดลอดออกจากริมฝีปากบาง คิบอมดึงกางเกงนอนสีอ่อนกับชั้นในของดงเฮออก เจ้าของชิ้นผ้าแทบไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าบัดนี้ร่างของเขากำลังเปลือยเปล่าเผยสัดส่วนให้อีกคนเห็นเต็มตา

“ อึก .. อ๊ะ .. ”

ดงเฮเม้มฝีปากแน่นกว่าเดิม เสียงครางตอบสนองการกระทำของคนตรงหน้า จะทำให้เขาทรมานมากขึ้น แค่นี้เขาก็ต้องอดกลั้นมากพออยู่แล้ว นิ้วเรียวจิกผ้าปูเตียงระบายความต้องการของตัวเอง

คิบอมมองใบหน้าหวานที่กระสับกระส่าย บิดเร้าเสียจนเขาอยากเข้าเป็นเจ้าของร่างหอมหวานนี้โดยเร็ว แต่ยังไม่ถึงเวลา..ต้องให้อีกคนรู้ใจตัวเองเสียทีความอยากได้อะไร ส่วนอ่อนไหวตื่นตัวมากขึ้น ถ้าได้รับการปฏิบัติเช่นนี้ต่อไป อีกไม่นานก็พอถึงปลดปล่อยความอัดอั้นของดงเฮออกมา

“ พูดมาสิ ดงเฮ นายต้องการหรือเปล่า ” เสียงทุ้มถามย้ำอย่างอ่อนโยน

ดงเฮมองหน้าอีกฝ่ายพลางสั่นหน้าเบาๆเป็นคำตอบ “ ม...ไม่...เลย ”

“ ถ้านายไม่ ฉันก็ไม่ ”

มือหนาที่ปรนเปรอความสุขให้ดงเฮจนจวบจะเสร็จสิ้นหยุดลง ท่ามกลางความตื่นตระหนกของร่างข้างใต้ ดวงตาสีอ่อนมองค้อนคนที่กำลังยิ้มอย่างคนเหนือกว่า ..คิบอมกำลังแกล้งเขาชัดๆ หมอนั่นรู้ว่าเขาไม่มีทางออกจากห้องนี้ไปด้วยอารมณ์ที่ยังค้างและการปฏิบัติที่ยังไม่เสร็จสิ้น

“ แค่พูดออกมาเอง พูดตามที่ใจนายคิด ..บอกฉันสิ ว่านายต้องการอะไร ”
คิบอมพูดพลางวาดนิ้วบนใบหน้าหวานที่เบือนหลบสายตาของเขา ใช่ว่าอยากแกล้งกัน แต่ร่างตรงหน้าอยากทำตัวดื้อก่อนทำไม..

เห็นคนที่เขารอคำตอบกำลังต่อสู้กับความรู้สึกในร่างกายนานผิดปกติ ดงเฮส่งสายตากร้าวแล้วเขยิบมือจับส่วนที่ทรมานเขาเตรียมปลดปล่อย มีหรือที่ร่างสูงจะยอมให้ดงเฮทำตามใจตัวเอง คิบอมถอดเสื้อนอนของตนที่ยืมมาจากพี่ดงฮวาลงมัดข้อมือทั้งสองข้างของร่างบางไพล่หลัง แค่จะออกแรงเมื่อครู่ยังแทบจะไม่พอเลย อย่าหวังว่าดงเฮจะหลุดพ้นจากการผูกมัดนี้ไปได้

“ ดื้อนักนะ ”

ดงเฮยังเงียบ แม้ข้างในร่างกายกำลังร้อนระอุก็ตาม ร่างสูงจึงจัดการทำสิ่งบางอย่างที่จะทำให้ดงเฮตัดสินใจได้เร็วขึ้น

“ อ๊ะ!! ”

ร่างบางสะดุ้งเฮือก เรียวขาอ่อนแยกออกตามแรงของคิบอม.. ก่อนถูกนิ้วเรียวยาวสอดเข้าช่องทางลับจนถูกจุดอ่อนไหวอีกที่ แค่ด้านหน้าก็ยังข่มใจไม่ไหวแล้ว คิบอมยังทำแบบนี้กับเขาอีก นี่เขาต้องยอมแพ้จริงหรือ

“ ถ้านายไม่พูด ฉันก็จะหยอกเล่นกับนายไปเรื่อยๆ ..ความสุขที่นายอยากได้คงอีกห่างไกล ”

เมื่อช่องของดงเฮคุ้นเคยกับนิ้วของเขาแล้วคิบอมจึงเพิ่มอีกนิ้ว ดึงเข้าออกครูดเนื้อด้านในเหมือนต้องการแกล้งอย่างช้าๆ

“ ค..คิบอม อา......”

ดงเฮแอ่นแผ่นอกบางรับการกระทำของร่างสูง อาจทำให้เขาผ่อนคลายลงบ้าง แต่ตอนนี้ ..สิ่งที่กำลังเผชิญอยู่ เขาไม่สามารถต้านทานไว้ได้อีกแล้ว

“ ฉ..ฉันต้อง ...การ ”

เสียงหอบพูดเบาๆ ไม่รู้เพราะเขินอายที่ต้องกลับคำหรือว่าทนฤทธิ์ของร่างสูงไม่ไหว

“ ต้องการอะไรเหรอครับ ..คนดี ”

ถือโอกาสที่เสียงหวานยังไม่พูดจาให้ชัดเจน หยอกเอินปลุกอารมณ์ร่างบางต่อ ช่องทางคับแคบกำลังบีบรัดนิ้วของเขาแน่น ผนังอ่อนนุ่มตอดตุบรัดนิ้วที่รุกล้ำเข้าไปเป็นจังหวะ ดูท่าดงเฮคงยากจะปฏิเสธสิ่งที่ตัวเองต้องการแล้วสิ

“ คิ...บอม ฉัน....ต้องการ....คิ..บ...บอม ”

ดงเฮเค้นเสียงทั้งหมดในร่างกายเพียงเพื่อจะพูดประโยคที่กระดากอาย เขาต้องการคนตรงหน้ามากขนาดนี้เลยหรือ หัวใจเต้นรัวจนเขาไม่สามารถบังคับมันได้อีกแล้ว ..เม็ดเหงื่อผุดตามไรผมอ่อน อากาศภายในห้องเย็นสบาย แต่เขากลับรู้สึกรุ่มร้อนเหมือนอยู่ในเตาอบ

ร่างสูงยิ้มมุมปาก เมื่อได้ยินเสียงหวานสมใจ มือหนาเลือกปลดเปลื้องสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในส่วนบอบบางของดงเฮก่อน นวดเฟ้นจนเสียงหอบหวานดังขรม คนที่กำลังถูกทรมานคงไม่รู้ว่าตัวเองร้องครวญดังเพียงใด แม้คิบอมปรารถนาฟังเสียงนั้นแต่เขาก็ไม่อยากให้ชายหนุ่มร่วมบ้านอีกคนได้ยิน ริมฝีปากอุ่นร้อนจึงประกบหนักหน่วงราวกับต้องการดูดกลืนเสียงร้องของร่างบางให้หมดสิ้น

ลิ้นบางเกี่ยวกระหวัดตอบรับสัมผัสไร้ความสะท้านอาย มือที่อยากกระชับคอคิบอมให้เข้าใกล้กลับถูกพันธนาการไว้ด้านหลัง ดงเฮจึงได้แต่รับการรุกของลิ้นชื้นเพียงอย่างเดียว

“ อื้อ ...ค....คิบอม... ”

แก่นกายกลางลำตัวของเขากำลังตื่นตัวได้ที่ ..อีกไม่นานก็คงปลดปล่อยความอึดอัดออกมา คนถูกร้องขอเองก็ไม่รอช้า เขาก็อยากครอบครองร่างนี้เต็มทนแล้วจึงเร่งมือขยับถี่ จนในที่สุดน้ำสีขาวข้นก็พุ่งออกมาเปรอะหน้าขาและหน้าท้องของร่างบาง

ดงเฮทิ้งแผ่นหลังเกร็งเมื่อครู่ลงบนเตียง ถอนหายใจยาวเมื่อตัวเองหลุดพ้นจากการควบคุมของคนตรงหน้า ใบหน้าที่แสดงความผ่อนคลายฉายแววเหนื่อยอ่อน ตาปรือ..ทั้งที่เพิ่งตื่นนอนได้ไม่นาน ร่างบางขยับตัวหวังให้ได้นอนในท่าสบายแต่ต้องสะดุ้งเฮือก เมื่อรับรู้ถึงสิ่งแปลกปลอมที่ยังอยู่ในตัวของเขาอยู่ คิบอมยิ้มเจ้าเล่ห์ ..นิ้วของเขาค่อยๆขยับทำงานอีกครั้ง

“ ไม่เอาแล้วนะ .. อา ”

ดงเฮดิ้นกระสับกระส่าย พลางหมุนมือที่ถูกมัดไว้แต่ไร้ผล หัวใจที่เคยล่องลอยบนปุยเมฆถูกดึงลงมาเผชิญกับความวาบหวามอีกรอบ

“ ได้ยังไงล่ะ ดงเฮต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองทำ ” คิบอมขยับนิ้วต่อเนื่อง ..ผนังที่เคยรัดแน่นขยายออกมากพอสมควร ใกล้ถึงเวลาของเขาแล้ว..

“ ฉ..ฉันทำอะไร ”

ไม่อยากตอบรับสัมผัสนี้อีกแล้ว แต่ร่างกายไม่ยอมเชื่อฟังเขาเลย

“ ดงเฮอยากน่ารักทำไมล่ะ แบบนี้ต้องให้รับผิดชอบเสียให้เข็ด ”

คิบอมจูบปากแดงช้ำเป็นการปลอบโยนล่วงหน้า เขาถอนมือออกจากร่างของดงเฮก่อนพลิกตัวอีกฝ่ายให้นอนคว่ำแล้วชันเข่าเผยให้เห็นช่วงล่าง เรียวขานวลขาวเชิญชวนริมฝีปากประทับตราแสดงความเป็นเจ้าของไล่จนถึงสะโพกมน เขาปลดกางเกงนอนสีเข้มของตัวเองออก ปล่อยความแข็งขืนที่เก็บกั้นมานานให้เป็นอิสระ

“ ม..ไม่เอานะ ”

ร่างที่นอนคว่ำหน้าพูดขลาดๆ ไอความกลัวล่วงหน้าค่อยๆเขยิบเข้ามาในจิตใจ ..ทั้งที่รู้ว่าตัวเองจะมีความสุขกับสิ่งนั้น แต่ความเจ็บที่ตามมาทำให้ดงเฮไม่อยากสัมผัสมัน คิบอมเลื่อนใบหน้าก้มหอมแก้มบางก่อนกระซิบน้ำเสียงแผ่วเบาแต่แฝงเล่ห์

“ ไม่ต้องกลัวนะ ..ฉันจะอ่อนโยนกับนายเอง ”

ร่างสูงแทรกตัวเข้าไปตรงระหว่างขาทั้งสองข้างของดงเฮ ใช้เข่าดันเบียดให้สองขานั้นแยกกว้างออกจนกลายเป็นท่วงท่าที่เปิดเผยช่องทางด้านหลังให้เห็นอย่างชัดเจน ดันส่วนที่เครียดขึงเข้าในช่องทางที่เตรียมพร้อมไว้อย่างช้าๆ

แม้จะเตรียมใจไว้แล้วว่าต้องพบกับสิ่งใด แต่ดงเฮก็อดผวาขึ้นสุดตัวไม่ได้ ท่อนเนื้อเปลือยเปล่ากำลังคืบคลานเข้ามาในร่างของเขา ดงเฮหลับตาแน่น พยายามผ่อนคลายตัวเองให้มากที่สุด เมื่อแก่นกายร้อนเคลื่อนมาจนสุดทาง ชายหนุ่มก็ขยับกายทาบทับแล้วเริ่มต้นขยับบั้นเอวเข้าหาเบาๆ

“ คิบอม ..ฉันเจ็บ ”

เสียงหวานทักท้วงดังขึ้น คิบอมหน่วงการเคลื่อนไหวให้ช้าที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าตัวเองจะกระหายร่างตรงหน้าจนแทบอยากกลืนกินทุกส่วนก็ตาม มือข้างที่ว่างอยู่ลูบไล้ไปตามก้อนเนื้อนุ่มมือที่บั้นท้ายกลมกลึง ลูบคลำล้วงไปทักทายหยอกล้อกับร่างที่เริ่มตื่นตัวอีกครั้ง คิบอมรอเวลาให้ช่องทางที่เขารุกล้ำอยู่ก็ชุ่มชื้นมากขึ้นจนการสอดใส่เป็นไปได้ง่ายกว่าเดิม ชายหนุ่มจึงเร่งจังหวะให้รุนแรงมากขึ้นกว่าเดิม

สะโพกกลมยกขึ้นรับการสวนกระแทกเข้าหาอย่างเข้าจังหวะ มันเป็นไปเองตามธรรมชาติ ช่องทางของเขาเปิดรับความเร่าร้อนให้สอดแทรกเข้ามาสะดวก เอวคอดเริ่มขยับไหวตามจังหวะชักนำของร่างสูง อุ้งมืออุ่นร้อนที่เข้าครอบครองท่อนเนื้อตรงหว่างขาของเขาขยับชักรูดนำพาให้อารมณ์กระเจิดกระเจิง ร้อนวาบตรงช่องทางทุกครั้งที่ถูกเสียดสี

“ คิบอม ....ไม่ไหว ..ฉัน ...ไม่ไหวแล้ว ”

สิ่งที่เคยเอ่ยปากคัดค้าน ตอนนี้กลับทำให้เขาพึงพอใจและรู้สึกดีจนต้องร้องขอ ความเจ็บแปลบในช่วงแรกถูกทางอารมณ์คุกรุ่นในร่างกายไล่ต้อนจนหายไปจากจิตใจ เขาพร้อมที่จะก้าวข้ามเส้นแห่งความสุขสมนี่แล้ว

“ อ่า ทนหน่อยนะ ดงเฮ ..รอ...ฉันก่อน ”

คิบอมกัดขบริมฝีปากล่างของตัวเองสะกดกลั้น แก่นกายรุมร้อนแทรกสอดลึก ถาโถมกายเข้าหาอย่างไม่ออมแรง ขยับมือฉุดรั้งให้อยากถึงที่สุด หน้าหวานเกลือกกับหมอนหนุนจนจมหายไปกว่าครึ่ง มือที่อยากเกาะเกี่ยวกับสิ่งยื่นเพื่อเป็นที่พึ่งพาก็ถูกรวบเอาไว้ด้วยกัน ยิ่งทำให้ดงเฮเร่งเร้าให้ทุกอย่างจบสิ้นโดยเร็ว

“ อา ...........อะ .................อ๊า ”

เสียงกรีดร้อง ผวากายครั้งสุดท้าย.. ปลดปล่อยหยาดน้ำข้นเหนียวให้หลั่งเลอะมือที่กอบกำอยู่และหยดเปรอะผ้าปูที่นอน เป็นเวลาเดียวกับที่คิบอมก็หลั่งหยาดแห่งอารมณ์เข้าไปในร่างของทงเฮจนเต็มปรี่
ร่างสูงทรุดลงซบแผ่นหลังสะท้านน้อยๆของคนที่หอบเหนื่อยกระตุกเกร็งอีกสองสามครั้ง แล้วปลดเสื้อที่มัดคู่มือเรียวออก ..ก่อนถอนตัวออกจากขนมหอมหวานที่ไม่ว่าจะชิมลิ้มรสเมื่อใดก็ไม่รู้จักเบื่อ คิบอมขยับขาเรียวของดงเฮให้นอนราบด้วยท่วงท่าที่ผ่อนคลาย ส่วนตัวเองก็ทิ้งตัวลงนอนข้างดงเฮ ปล่อยมือให้โอบอีกฝ่ายเอาไว้

“ อย่าไปจากฉันอีกนะ อยู่ในอ้อมกอดนี้ได้มั้ย ”

ดวงตากลมปรือมองใบหน้าเข้มที่เหนื่อยล้าไม่แพ้กัน ดงเฮระบายยิ้มเป็นคำตอบพลางซุกหน้าสู่อกกว้าง ..สู่ไออุ่นที่คุ้นเคยและโหยหา คิบอมจูบเรือนผมสีอ่อนเบาๆ รวบร่างบางกอดอย่างทะนุถนอม

ดูท่าร่างสูงคงเข้าใจคำว่า ทะนุถนอม ได้ดีมากขึ้นอีกขั้นแล้วสิ

............................................................................................

แสงอาทิตย์กระทบเกลียวคลื่นที่เคลื่อนตามแรงลมปะทะชายหาด ชายหนุ่มรีบผุดลงจากรถจักรยานทันทีที่คนขี่เหยียบเบรกแล้ววิ่งลงสู่หาดทรายขาวละเอียดเบื้องหน้า ร่างสูงคงยิ้มกับภาพร่าเริงของคนตรงหน้า หากคนวิ่งไม่ทรุดคุกเข่ากับผืนทรายที่ห่างจากน้ำทะเลเพียงไม่กี่เมตร

คิบอมปราดเข้าประคองดงเฮด้วยความเป็นห่วงจับใจ

“ ดงเฮ ..เป็นอะไรหรือเปล่า ”

เสียงทุ้มถามอย่างร้อนรน พยุงร่างบางพิงตัวเขาไว้ ใบหน้าซับสีเลือดจางสั่นเบาๆ

“ ฉันไม่เป็นไรหรอก แค่สะดุดก้อนหินเอง ”

มือบางดันตัวเองออกจากตัวร่างสูง เขารู้สึกหน้ามืดขึ้นมานิดหน่อย..สงสัยคงเป็นเพราะเรื่องเมื่อเช้า คิบอมมองอีกฝ่ายที่ดื้อดึงเดินลงไปเล่นน้ำทะเล ทั้งที่บอกให้อยู่พักผ่อนที่บ้านแล้วจะพาออกมาเที่ยวพรุ่งนี้ ดงเฮก็เอาแต่เสียงแข็งว่าอยากออกมาเย็นนี้ เขารู้ว่าทำรุนแรงกับดงเฮมากไปหน่อย แต่จะให้ทำอย่างไรได้ในเมื่อตอนนั้นเขาก็ไม่สามารถควบคุมสติของตัวเองไว้ได้เช่นกัน

“ นายนี่..ชอบดื้อแพ่งจริงๆ ”

เมื่อเห็นคนเพิ่งล้มผลักกายตัวเองออกห่าง คิบอมจึงกระตุกต้นแขนเรียวปะทะอกตัวเอง ...แทบจะเดินไม่ไหวแล้วแท้ๆยังทำปากแข็งอีก

หน้าหวานตวัดสายตามองคนที่พูดด้วยเสียงอ่อนใจ ขยับแรงขืนมากขึ้นแต่ก็ยังอยู่ในอ้อมกอดของอีกฝ่ายเหมือนเดิม

“ มองฉันด้วยสายตาแบบนั้น โกรธหรือไง ”

ร่างสูงหัวเราะในลำคอ ท่าทีโกรธงอนเหมือนเด็กถูกแย่งขนมชวนให้เขาอดขำไม่ได้

“ ฉันมีสิทธิ์โกรธนายหรือ คิบอม ..ไม่ยักรู้ว่าฉันได้รับสิทธิ์นั้นด้วย ”

เสียงหวานตอบประชดประชัน ใบหน้าที่ติดจะง้ำงอเล็กๆเบือนมองท้องน้ำกว้าง เป็นแบบนั้นตลอดมา ..คิบอมไม่อยากให้เขาแสดงความรู้สึกต่อกัน ความรัก ความโกรธ หรือท่าทีเกี่ยงงอน ไม่ว่าจะทำอะไร คิบอมก็มักไม่สนใจ ปล่อยให้เขาแสดงอยู่ฝ่ายเดียวจนสุดท้ายก็ต้องยอมล้มเลิก เพราะถึงทำต่อไปก็คงเรียกร้องอารมณ์ของร่างสูงไม่ได้ ..เฉยชาจนดงเฮเองก็ไม่รู้ว่าคิบอมมีความรู้สึกดีๆให้กันตั้งแต่เมื่อไหร่

“ แล้วที่เมื่อวานปล่อยให้ฉันนั่งรออยู่หน้าบ้านนาย อย่าบอกนะว่ามันคือวิธีการแสดงความรัก ”

คิบอมว่ากระทบก่อนกระชับกอดร่างในวงแขนแล้วซุกหน้าลงบนเรือนผมสีอ่อน กลิ่นน้ำยาสระผมจางๆลอยแตะจมูกแทนไอเกลือจากทะเล

“ สมควรแล้วนี่นา แค่นั้นยังเทียบไม่ได้กับที่นายทำฉันเลย ”

ต้องรวดร้าวใจเท่าไรกับถ้อยคำว่าต่างๆนานา แต่เขาก็ยังรักคนคนนี้เสมอ คนที่ทำร้ายกันจนเขาเข็ดหลาบกับความเจ็บนั้น ..เกือบตัดใจไปแล้ว

“ ฉันจะชดใช้ให้นายทั้งชีวิต ..พอมั้ย ”

มือหนารั้งเรียวคางของอีกฝ่ายให้มองแววตาหนักแน่นของตน

“ จนกว่านายจะพอใจ จนกว่านายจะให้อภัย ทำร้ายกันจนกว่าฉันจะเจ็บปวดเท่านายเลยนะ ดงเฮ”

“ ประชดเหรอ ”

คิบอมโคลงศีรษะเบาๆ คลายวงแขนให้ดงเฮเป็นอิสระแต่ยังจับมือบางๆไว้

“ ฉันยังไม่ให้อภัยนายหรอกนะ คิบอม ”

“ ฉันก็ไม่ได้ขอร้อง เร่งเร้านายซะหน่อย ..ยังไงนายก็ต้องใจอ่อนสักวัน ”

เสียงทุ้มพูดอย่างมั่นใจ เพราะฉันจะไม่ทำตัวงี่เง่าเหมือนที่แล้วมา แล้วก็จะเลิกปากไม่ตรงกับใจด้วย

“ แล้วถ้าไม่ล่ะ ..ถ้าวันนั้นไม่มาถึง ถ้านายยอมแพ้ก่อน นายจะเลิกรักฉันหรือเปล่า ”

เสียงหวานลองถามอย่างหวาดหวั่น ใบหน้าก้มต่ำเม้มริมฝีปากแดงแน่น คำว่าให้อภัย ..ดูจะเลือนลางในความรู้สึกที่มีต่อคิบอมนัก แต่เขาก็อยากมีร่างสูงยืนเคียงข้าง นี่เขา..รู้สึกอย่างไรกันแน่นะ

นิ้วเรียวยาวแตะแนวกรามของดงเฮให้เงยหน้าขึ้น แล้วแนบจูบลงบนริมฝีปากได้รูปของอีกฝ่าย ..แนบแน่น อุ่นหวาน แต่ปราศจากความเร่าร้อน ดงเฮนิ่งงันหลับตา ..ปล่อยวางทุกสิ่งรอบกาย สมองและจิตใจรับรู้แค่ริมฝีปากของร่างสูงเท่านั้นเสียงสายน้ำสาดซัดกระทบผืนทรายแล้วคลายตัวระลอกแล้วระลอกเล่าเหมือนบทเพลงขับกล่อมจิตใจอ่อนโยนของทั้งสองคนจนร่างบางถอนสัมผัสแผ่วเบานั้น

“ เลิกรัก? ถ้าฉันคิดแบบนั้น...ก็คงไม่รักนายตั้งแต่แรก ”

คิบอมจูงมือบางเดินลงไปในน้ำทะเล สองร่างเคียงคู่ริมชายหาด ความรู้สึกอบอุ่นที่โอบล้อมตัวคิบอมและดงเฮกำลังทำหน้าที่ได้อย่างดีเยี่ยม ไม่ต้องสื่อสารกันด้วยคำพูดก็รู้ว่าอีกฝ่ายมีความสุขเพียงใด ไม่ต้องมองหน้ากันก็รู้ว่าอีกคนเปื้อนยิ้มกว้างเพียงใด แค่ปลายนิ้วเกี่ยวแตะกันความในใจของอีกคนก็ถ่ายทอดสู่อีกคนได้หมดสิ้น 

ดงเฮหยุดยืนสูดอากาศบริสุทธิ์ที่ผ่านมากับแรงลม ปลายเท้าที่ยืนอยู่ในน้ำทะเลเย็นไหลปะทะข้อเท้าตามระลอกคลื่น คิดถึงผืนฟ้าและท้องทะเลแห่งนี้ ไม่ได้มาเที่ยวเล่นแบบนี้กี่ปีแล้วนะ มือบางบีบตอบมือหยาบที่จับไว้แน่น

“ นายรู้มั้ย ตอนเด็ก..ฉันมักจะดูดวงอาทิตย์ตกกับพ่อที่นี่เสมอ ”

ดงเฮพูดพลางมองไกลออกไปสุดลูกหูลูกตา พ่อของเขาคงอยู่ที่นั่น ตรงที่ผืนฟ้ากับทะเลบรรจบกัน

“ ตอนนี้ฉันจะมาดูกับนายเอง ”

คิบอมมองร่างบางด้วยแววตาอ่อนโยน.. ไม่คิดเลยว่าคนอย่างเขาจะยอมมอบหัวใจให้ร่างตรงหน้านี้ได้ คำเชิญชวนคบกันที่มีแต่ความนึกสนุกกลับกลายเป็นเส้นทางเริ่มต้นให้หัวใจของเขาเปิดรับดงเฮ

“ คุณพ่อครับ ไม่ต้องห่วงนะครับ.. ผมรักดงเฮแล้วผมก็จะดูแลเขาให้ดีที่สุด ”

..จะดูแลหัวใจของตัวเองไม่ให้บอบช้ำอีกแล้ว

 ดงเฮมองคนที่ตะโกนสู่เวิ้งทะเลแข่งกับเสียงเกลียวคลื่นสาดซัดเข้าฝั่ง แอบนึกแปลกใจไม่ได้ว่าคนที่รักษาภาพลักษณ์และเฉยชากับทุกสิ่งอย่างคิบอมจะยอมปล่อยตัวเองให้ทำตามความรู้สึกได้ขนาดนี้ ..คิบอม คนที่เขารักและรักเขาเช่นกัน

“ คุณพ่อได้ยินที่คิบอมสัญญาแล้วใช่มั้ยครับ ถ้าเขาผิดสัญญา ..คุณพ่อต้องจัดการเขาให้ผมด้วยนะครับ ”

ดงเฮยกมือป้องปากตะโกน ก่อนหันมายิ้มเผยฟันขาวเล็กๆให้คนข้างตัว

“ ฉันจะรักดงเฮคนเดียว.. แล้วดงเฮล่ะ มีฉันคนเดียวหรือเปล่า ”

คิบอมก้มลงกระซิบข้างใบหูของดงเฮ กำลังพูดถึงใครอีกคนที่สร้างความกังวล ไม่สิ..ไม่ได้กังวล แต่แค่ไม่สบายใจเท่านั้น ใครที่มักออกมาสะกิดความสุขของเขาด้วยภาพที่เข้ามาในมือถือของซองมิน เรื่องราวที่ทำเอาเขาแทบคลั่งเมื่อรู้ว่าดงเฮหายไปกับคนคนนั้นตามลำพังตลอดทั้งคืน

“ คิบอมบอกเองไม่ใช่เหรอ ‘จะไม่สนใจว่าเรารักใคร ขอแค่อยู่ข้างนายก็พอ’ ”

“ มันก็ใช่แต่ ..ฉันรู้ว่าดงเฮรักฉันคนเดียว ดังนั้นช่วยอธิบายเรื่องที่นายไปเที่ยวกับฮยอกแจให้ฟังได้มั้ย ”

ดงเฮนั่งบนผืนทรายละเอียดก่อนที่อีกคนจะนั่งลงตาม

“ ฉันกับฮยอกแจไปเที่ยวทะเลด้วยกัน แล้วพี่ฮีชอลก็บอกให้เราส่งรูปถ่ายเข้ามือถือของซองมิน เพราะอยากเห็นสถานที่ที่พวกเราไปเที่ยวกัน ..แต่พอรูปหลังๆ พี่ฮีชอลอยากได้รูปคู่ของฉันกับฮยอกแจ บอกว่าจะเอาไปทำโปรเจครวมรูปเอสเจที่จะแปะไว้ที่หัวเตียงพี่เขา พวกฉันก็เลยลองถ่ายเล่นเหมือนคู่รักกันดู ”

ดงเฮอธิบาย ขณะที่ตัวเองก้มลงขีดเขียนบนทรายแทนกระดาษ คิบอมจึงถึงบางอ้อว่าทำไมดงเฮถึงกล้าเล่นกับฮยอกแจขนาดนั้นแถมยังทำให้เขาโมโหหึงจนทำร้ายร่างบางอีก

“ นายจูบกันจริงหรือเปล่า ”

“ ค..คิบอม!! ”

ดวงตากลมมองหน้าอีกฝ่ายราวกับไม่เชื่อสายตาตัวเอง คิบอมรู้แน่ๆว่าเขารักคิบอมมากแค่ไหน มากจนหักหลังกับความรู้สึกของตัวเองไม่ได้ แต่ทำไมถึงได้ถามแบบนี้ ร่างบางยันตัวลุกเตรียมเดินหนี แต่มือหนาฉุดรั้งไว้เสียก่อน

“ นายอย่างอนสิ ถ้าไม่ได้จูบก็แค่พูดออกมา..เท่านั้น ”

อยากได้ยินเสียงยืนยันจากร่างบาง ว่าเขาไม่ได้คิดผิดไปเอง ..ไม่ได้บีบบังคับให้อีกฝ่ายเป็นอย่างที่ตัวเองคิดเหมือนที่พี่อีทึกเคยว่าไว้

“ ไม่เชื่อใจฉันขนาดนั้นเลยเหรอ ถ้าจะจูบกัน ..ไม่ว่าที่ไหน ฉันก็คงจูบกับฮยอกแจโดยไม่ต้องถ่ายรูปให้นายดูหรอก ”

“ ก็พูดมาสิ ว่าไม่ได้จูบ ” คิบอมพูดย้ำ เพื่อให้ดงเฮตอบในสิ่งที่เขาต้องการ

“ ฉันไม่ได้จูบกับฮยอกแจ ”

ร่างสูงค่อยๆดึงมือของตัวเองให้ดงเฮนั่งลงที่เดิม แค่คำตอบก็ทำให้เขารู้สึกสบายใจและอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก เสียงหวานของนายมีผลกับฉันขนาดนั้นเลยหรือ

“ นายสองคนไม่เคยจูบกันเลยสินะ ”

คิบอมเปรยเบาๆเหมือนพูดย้ำให้ตัวเองฟังมากกว่าบอกกับอีกคน แต่ดงเฮเบือนสายตาหนีมองไปอีกทางจนคิบอมผิดสังเกต

“ นายเคยจูบกันงั้นเหรอ ”

คิบอมหรี่ตาเพ่งมองท่าทีพิรุธของคนข้างตัว มือหนาคว้าไหล่ดงเฮอีกข้างให้หันมาพูดคุยกับเขา

“ ฉ..ฉัน ”

“ ลี ดงเฮ พูดความจริงออกมา ”

คิบอมขึ้นเสียงเข้ม เห็นท่าทางหวาดกลัวของร่างบางแล้ว..เขาก็ยิ่งอยากรู้

“ ตอนนั้นเราเมาด้วยกันทั้งคู่ ฉันเองก็อยู่ในสภาพที่ควบคุมตัวเองไม่ได้ ก็เลย..จูบกับฮยอกแจ ”

ดงเฮสารภาพออกมาพลางมองหน้าคิบอมที่ยังเรียบเฉย เดาไม่ออกเลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

“ แต่นายก็เหมือนกัน นายยังหอมแก้มอาราได้เลย.. ”

คิบอมมองดวงตาฉายแววไม่ยอมแพ้ของดงเฮ ดวงตากลมที่ไม่ว่าแสดงความรู้สึกเช่นไรก็มักส่งผลต่อหัวใจของคิบอมเสมอ แล้วครั้งนี้เขาก็อดอมยิ้มกับดวงตาคู่นั้นไม่ได้

“ งั้นถือว่าเสมอกัน ” ร่างบางถอนใจพรูโล่งอก เสียงทุ้มที่ไม่เจือความขัดเคืองทำให้เขายิ้มน้อยๆออกมา

“ แต่จะไม่มีครั้งต่อไปอีกแล้ว ดงเฮ ..ต่อไปนี้ ฉันจะไม่ปล่อยมือนายอีกเด็ดขาด ”

คิบอมสอดนิ้วประสานในฝ่ามือบางแล้วบีบแน่น ความอุ่นซ่านที่ไหลผ่านปลายนิ้วทำให้หัวใจของดงเฮวูบวาบ

“ นายต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายกังวล ถ้ายอมให้ฉันจับแล้ว ..ฉันจะผูกมัดนาย นายยังต้องการแบบนั้นอยู่หรือเปล่า ”

ดงเฮย้อนถาม แล้วกดแรงลงมือหยาบด้วยเช่นกัน คิบอมอมยิ้มก่อนโน้มตัวจูบริมฝีปากได้รูป สัมผัสอุ่นท่ามกลางสายลมเย็นที่พัดโชยไม่ขาดสาย แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องทิ้งเงาสองร่างที่รวมอยู่ด้วยกันบนผืนทราย เกลียวคลื่นที่ทอประกายกับแสงอาทิตย์อ่อนแรง เหมือนฉากหลังที่หล่อหลอมภาพคิบอมและดงเฮบนชายหาดให้งดงามและเป็นนิรันดร์

..ฉันจะไม่ไปจากนายอีกแล้ว ลี ดงเฮ 

:: อวสาน :: 

__________________________________

รอบที่สามล่ะ บล็อกมันท้องเสียรึไง ..ไม่ยอมอัพให้เลย

ทำเอาอารมณ์เสีย -*-

ปล.เรื่องหน้าจะแต่งให้ด๊องเลวบ้าง (คิดมานาน แต่ไม่เคยทำได้ซะที เฮ้อ~)