da Freeze is Da icebox.

Page 13.2

“ เปิดตาพวกมัน ” เสียงเรียบสั่ง ดวงตาของคิบอมและดงเฮก็สัมผัสแสงทึมจากหลอดไฟที่ห้อยจากหลังคา พื้นที่ว่างโล่งมีพวกซีวอนยืนล้อม..คงเป็นโกดังสินค้าของตระกูลปาร์คในเขตนี้

“ อยากรู้มั้ยว่าทำไมฉันถึงต้องการชีวิตพวกนาย ” คนที่นั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า มองหน้าเข้มและหน้าหวานสลับกัน ยิ้มเยาะกับสภาพของทั้งสองที่ไม่ต่างอะไรจากลูกไก่ในกำมือ

“ ผมคาดเดาความคิดเลวทรามของคุณไม่ได้หรอก ซีวอน ..เพราะผมไม่ได้เลวเหมือนคุณ ”

..เพี๊ยะ..

“ แก! ” คิบอมลุกพรวดเตรียมทำร้ายเจ้าของฝ่ามือที่มอบรอยแดงช้ำบนซีกแก้มของดงเฮ ลูกน้องสองคนกดไหล่คิบอมให้นั่งลง

ความรู้สึกชาวาบตามมาทันทีหลังความเจ็บคลายตัว ดงเฮเม้มริมฝีปาก เรียวลิ้นรับรสเลือดจากแผลที่ได้จากการถูกทำร้ายเมื่อครู่

“ อย่าทำตัวเหมือนผู้ดีนัก ทั้งที่พ่อของนายก็ไม่ต่างจากพวกฉัน ” ซีวอนตวาด

“ ดงเฮ คุณเป็นคนใจกว้างทีเดียว ขนาดคิบอมคนฆ่าพ่อของคุณ คุณยังให้อภัยเขาได้ หวังว่าถ้าผมเป็นคนฆ่าคุณ คุณคงไม่โกรธผม ”

คนพูดปรายตามองดวงตาแข็งของบุคคลในบทสนทนา คิบอมจ้องเขาราวกับจะฆ่ากันทางสายตา แต่ก็คงทำได้แค่นั้น สำหรับซีวอน ..เขาให้คิบอมมีชีวิตต่อได้ เขาก็มีสิทธิ์ที่จะทวงชีวิตคืนเช่นกัน

“ ผมรู้ตัวเองดี และผมคิดว่าตัวเองมีเหตุผลพอที่จะตัดสินว่าใครเลวกว่ากัน ” ดงเฮข่มเสียงไม่ให้สั่น เลียริมฝีปากที่มีเลือดไหลซึม สายตาของคนที่โดนจับอยู่ข้างตัวเรียกดวงตากลมให้หันมอง แวบแรกที่ซีวอนสังเกตเห็นความหมายลึกซึ้งผ่านสายตาของคนทั้งคู่ แววตาเอื้ออาทรเจือความห่วงใยก็พอทำให้เขารู้ว่าความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ได้ชัดเจนขึ้น

“ แน่ใจเหรอว่าคุณใช้เหตุผลตัดสิน ..ไม่ใช่หัวใจ ”

ร่างสง่าย่างเท้าเข้ามาใกล้ดงเฮ ย่อตัวลงก่อนยื่นมือบีบคางเรียวให้เบือนออกจากคิบอม แรงขืนสู้อะไรกับกำลังของชายหนุ่มไม่ได้ ดงเฮมองซีวอนอย่างไม่เกรงกลัว

“ ผมชักรู้แล้วสิว่าทำไมลูกน้องที่มีปลอกคออย่างคิบอมถึงยอมหักหลังเจ้านาย ..คุณตอบผมหน่อยนะ ”

ประโยคหลังกระซิบเสียงแผ่วก่อนจู่โจมด้วยรสลิ้นร้อนแรง บดเบียดหนักหน่วงจนหน้าหวานปฏิเสธการจ้าบจ้วงนั้นอย่างรังเกียจ มือหนากดบีบปลายคางราวกับตอกย้ำให้ดงเฮรู้ว่าไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ไม่มีทางหลีกหนีเขาไปได้

“ แก ..ปล่อยดงเฮเดี๋ยวนี้! ”

คิบอมไม่อาจทนเห็นความทรมานของดงเฮ เลือดที่แห้งซึมที่ได้จากบาดแผลเก่ากำลังชื้นด้วยของเหลวสีเดิม ร่างของชายหนุ่มกำลังสะบัดมือที่บีบไหล่เขาออก ..ยิ่งเห็นภาพตรงหน้า คิบอมก็ยิ่งอยากฆ่าซีวอนให้ตายกับมือตัวเอง

“ ปล่อยกู! ”

..พลั่ก..

ด้ามปืนสีดำขลับประทับรอยแดงช้ำตรงแก้มสีเข้ม คิบอมค่อยๆเงยหน้ามองลูกน้องซีวอนที่ถือปืนอยู่ ..สาบานเลยว่าถ้าเขาหลุดไปได้ ไอ้นี่จะเป็นคนแรกที่ต้องหมดลมหายใจ

เชยชิมโพรงปากหวานที่เจือรสขมของเลือดได้หอมปากหอมคอแล้ว ซีวอนก็คลายมือพร้อมทิ้งสายตาสมเพชให้คิบอมที่นั่งฮึดฮัดเพราะไม่สามารถช่วยอะไรดงเฮได้

“ เลือกเก่งเหมือนกันนี่ มีของดีก็ต้องเผื่อแผ่กัน ..ใช่มั้ย ” ซีวอนพูดใส่หน้าเข้มที่กำลังโกรธจัด

“ แกจะเอาอะไร ..แกต้องการชีวิตพวกเราก็เอาไป แต่อย่าทำแบบนี้! ” คิบอมยังไม่เลิกหวังที่จะหลุดจากการจับกุม ทุกครั้งที่ขยับตัว ชายที่คุมเขาอยู่ด้านหลังก็จะเพิ่มแรงกดบนไหล่จนครั้งหลังดูเหมือนจะจิกลงไปจนเขารู้สึกแสบ

“ พวกนายต้องตาย ..แต่จะให้ไปอย่างมีศักดิ์ศรี ก็คงไม่ใช่การตายด้วยน้ำมือของตระกูลปาร์ค ”

“ ทำเพื่อตัวเองหรือเพื่อตระกูลปาร์คกันแน่ ..แกกล้าพูดเต็มปากว่าเพื่อเจ้านายของแกอีกเหรอ ซีวอน ” คิบอมแค่นหัวเราะสบดวงตาสีดำที่ฉายแววสงสัย

“ แกมันเป็นพวกลืมตัว คิดว่าตอนนี้ตระกูลอยู่ในกำมือ จะทำอะไรก็ได้สินะ มีแต่คนเชื่อฟัง ..ถามจริงเถอะ ยืมของคนอื่นใช้มันภูมิใจมากหรือไง ยืมกำลังของตระกูลปาร์คสนองความต้องการของตัวเอง ..แกยังยืดยกรับการคำนับจากลูกน้องได้อีกเหรอ ”

“ นายคงเข้าใจผิดแล้ว คิบอม ..ฉันทำเพื่อตระกูลปาร์ค ฉันภักดีต่อตระกูลด้วยชีวิต ” ซีวอนพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เขารู้หัวนอนปลายเท้าตัวเองดี ถ้าไม่มีชินกูน ถ้าวันนั้นเขาไม่วิ่งตัดหน้ารถของชินกูนและได้รับเลี้ยงเป็นลูกน้องมือสำคัญ ป่านนี้คงมีชีวิตไม่ต่างอะไรจากอาชญากรกระจอก หากินพอประทังชีวิตไปวันๆ

“ แน่ใจเหรอว่าที่ทำอยู่คือสิ่งที่ชินกูนต้องการ ” ดงเฮพูด ท่าทางสงบนิ่งตอนที่เจอกับชินกูนในเรือนจำ ..เขายังจำได้แม่น เป็นคนที่คิดอะไรรอบคอบ ไม่ตื่นตกใจไปกับสิ่งเลวร้ายรอบตัว วิ่งใดที่จะสร้างพิษภัยแก่ตนเอง แม้จะทำให้เกิดความสะใจ คนอย่างชินกูนไม่มีทางลงมือทำแน่นอน

“ ฉันแน่ใจ ตอนนี้ท่านให้ฉันจัดการเรื่องยุ่งเหยิงนี้ให้เรียบร้อย ” ซีวอนมองหน้าดงเฮและคิบอมเหมือนกุมจุดได้เปรียบ

“ และฉันก็ตัดสินใจที่จะจบชีวิตพวกนาย ”

คิบอมนั่งนิ่งหลังจากได้ยินเสียงซีวอน มันก็ไม่ได้ต่างไปจากที่คิดเท่าไหร่ อย่างมากก็แค่ชีวิตที่ต้องคืน แต่ดงเฮ ..จะยอมให้ร่างบางตายต่อหน้าต่อตา เขาคงยอมไม่ได้

“ ดงเฮ.. ” เสียงทุ้มเรียกคนข้างตัวเบาๆ

“ ฉันไม่เป็นไร ..เราจะไปด้วยกันนะ ” รอยยิ้มหวานถูกส่งถึงคนกังวล ถึงเวลาเสียที..ที่จะได้พิสูจน์คำสัญญานั่น ไม่ว่าจะอยู่หรือตาย ..พวกเราจะไปด้วยกัน

“ สั่งเสียให้เรียบร้อย แต่เสียดายที่พวกนายคงไปพร้อมกันไม่ได้ ”

“ แกหมายความว่ายังไง ” คิบอมย่นคิ้วเข้าหากัน ถามด้วยความสงสัย

ซีวอนส่งสัญญาณให้ลูกน้องที่ยืนอยู่ข้างหลังเดินไปข้างหน้าแล้วยื่นอาวุธคุ้นเคยให้คิบอม ลูกน้องอีกคนที่คุมคิบอมปลดเชือกที่มัดข้อมือหนาสองข้าง

“ งานสุดท้ายที่นายต้องทำ ..ฆ่าลี ดงเฮ! ”

คนพูดกดเสียงหนักแล้วยกมุมปากสะใจ ต่างจากคนได้รับคำสั่งที่หนักอึ้งกับความรู้สึกลำบากใจ ร่างสูงมองอาวุธที่เคยใช้ปลิดชีวิตคนอื่น ใช้มันอย่างเชี่ยวชาญ แต่ตอนนี้เขากลับต้องใช้มันเพื่อฆ่าคนที่เขารักอย่างนั้นหรือ

“ ลงมือซะ คิบอม ” ซีวอนเร่งเมื่อเห็นท่าทีลังเลของคิบอม

“ แกบังคับฉันไม่ได้ ฉันไม่ใช่ลูกน้องของแกแล้ว ” พยายามหาข้ออ้างยื้อความจำเป็นเอาไว้ เขาเป็นคนทรยศ ..เมื่อทรยศก็ไม่ใช่ลูกน้องตระกูลปาร์คอีกต่อไป

“ จริงด้วยสิ นายไม่ใช่คนตระกูลปาร์คแล้ว แต่ถ้านายไม่ยอมทำตามที่ฉันบอก อยากรู้มั้ยว่าจะเกิดอะไร ” ดวงตาเจ้าเล่ห์ของซีวอนกำลังท้าทายคนถือปืน เห็นสีหน้างุนงง..ซีวอนก็จัดการจำลองสิ่งที่จะเกิดขึ้นให้คิบอมได้เห็น

ลูกน้องที่คุมตัวดงเฮดึงเชือกตรงข้อมือบางขึ้นเพื่อให้คนถูกมัดยืนแล้วลากไปที่โต๊ะกระจกที่มีฝุ่นเกาะเขรอะจับร่างบอบบางนั้นแนบแผ่นหลังลงบนโต๊ะ

“ จ..จะทำอะไร ” น้ำเสียงตะกุกตะกักหวาดกลัวกับสิ่งที่ซีวอนต้องการ ชายหนุ่มเยาะอยู่ด้านหลังไม่ไกล ตรงหน้าของดงเฮมีลูกน้องชุดดำสี่คนรุมล้อมด้วยสีหน้าที่เขาคาดเดาไม่ออก

“ เห็นแค่นี้ คนฉลาดอย่างนายคงรู้แล้วว่าอะไรจะเกิดขึ้นใช่มั้ย คิบอม ” คนกอดอกปรายตามองร่างสูงที่กำมืออาวุธในมือแน่น ช่างใจได้หรือยัง ..รู้หรือยังว่าถ้าไม่ลงมือ คนรักของนายจะเป็นอย่างไร

“ ทำไมแกต้องทำแบบนี้ แกต้องการชีวิตพวกฉันแล้วทำไมไม่จัดการเอง ทุกอย่างจะได้จบ ”

“ ทางเลือกของนาย ..ฆ่าดงเฮแล้วฆ่าตัวตายตาม หรือ ..ให้พวกมันเล่นสนุกกับคนของนายก่อนมันตายแล้วนายรอด ”

ชีวิตหรือหัวใจ ..จะเลือกอะไรให้มีอยู่

“ ทำไม ..แกต้องการอะไร ต้องการอะไรกันแน่! ” คิบอมตะโกนเสียงดังก้อง บีบคั้นกันเกินไปแล้ว หน้าเข้มบิดเบี้ยว ดวงตาจับจ้องที่ร่างบางที่ถูกขึงอยู่บนโต๊ะตัวนั้น สีหน้ากลัดมันของไอ้พวกเลว มันรอฟังคำสั่งของซีวอนอย่างใจจดใจจ่อ

“ ก็แค่..อยากให้ดงเฮรู้สึกว่าการตายด้วยมือคนรักมันเป็นอย่างไร อยากให้นายรู้ความเจ็บปวดที่ต้องลงมือฆ่าคนที่ตัวเองรัก แต่สำหรับฉัน ..มันก็แค่อะไรสนุกๆก่อนที่จะเห็นพวกนายตาย ” ซีวอนตอบ

สีหน้าของดงเฮตอนนี้ถึงจะหวาดกลัวอยู่มาก แต่พอเห็นเงื่อนไขที่ซีวอนยื่นให้คิบอมแล้ว ..เขาเองก็อยากให้คิบอมมีชีวิตต่อ ..อยากเห็นคิบอมอยู่บนโลกนี้ต่อไป

“ ซีวอน ..ผมขอคุยกับคิบอมได้หรือเปล่า ” ดงเฮถามเสียงนุ่ม ซีวอนพยักหน้า ลูกน้องที่ยืนอยู่แสดงสีหน้าขัดใจบ้างแต่ก็ยอมถอยห่างโดยดีแล้วคิบอมก็เดินเข้าไปหาคนที่ถูกขึงด้วยเชือกบนโต๊ะกระจก

“ คิบอม ฉันรู้ว่านายลำบากใจที่จะเลือก ..ฉันขอเป็นคนเลือกให้ได้มั้ย ” คิบอมมองหน้ารื้นด้วยน้ำตาของดงเฮ ณ วินาทีที่สำคัญต่อการเป็นการตาย ดงเฮยังมีรอยยิ้มให้ ..คิบอมมองอย่างเจ็บปวด

“ ฉันจะเลือกให้นายมีชีวิตต่อ ..คิบอมต้องอยู่แทนฉัน ”

“ ไม่.. นายบอกว่าจะไม่ปล่อยมือฉันอีกแล้ว จำได้มั้ย ดงเฮ ”

ไม่ต้องใช้เวลาคิดให้มาก ในใจก็มีคำตอบอยู่ก่อนแล้ว ..ดงเฮคือคนที่เขายอมตายแทนได้ เขาเพิ่งแน่ใจได้ไม่นาน ..แต่การที่จะลงมือยิงดงเฮ สีหน้าหวานที่แสดงความเจ็บก่อนล้มลงวาบเข้ามาในสมอง แค่เห็นมโนภาพ เขาก็แทบจะทนยืนไม่ไหว รู้สึกแปลบตรงหน้าอกราวกับมีเข็มกำลังทิ่มเต็มไปหมด

“ ถ้าการปล่อยนั้นจะทำให้คนที่ฉันรักมีลมหายใจต่อ ..ฉันยินดีที่จะผิดคำพูด ”

หยดน้ำใสไหลผ่านหางตา ร่างบางยังคงสีหน้ายิ้มไว้ราวกับสิ่งที่เขากำลังเผชิญไม่ใช่สิ่งเลวร้าย ถึงเวลาต้องทำอะไรเพื่อคิบอม ..เพื่อคนที่เขารัก ..เพื่อคนที่เขารู้สึกผิดมาตลอดชีวิต ..นายต้องทำให้ได้ ลี ดงเฮ

“ บอกลากันให้เสร็จแล้วเลือกซะที ฉันชักจะรำคาญแล้ว ” ซีวอนพูดขัด ไม่อยากจะใช้แผนสำรองให้ยุ่งยาก ..คนที่เขาเตรียมพร้อมให้เข้ามาช่วยในการตัดสินใจง่ายขึ้นของคิบอมถูกเตรียมไว้อยู่ด้านนอกโกดังเรียบร้อยแล้ว เหลือแต่คำสั่งของเขาที่จะนำตัวคนนั้นเข้ามา

.

.

 .

รถยนต์สีดำติดเครื่องรออยู่ด้านนอก ฮีชอลนั่งอยู่เบาะหลังรอมากกว่าชั่วโมง ..คนขับรถชุดดำก็นั่งเงียบอยู่ตรงคนขับไม่พูดไม่จากถึงจุดประสงค์ที่พาร่างคนสวยจากห้องพักมาที่โกดังนอกเมือง ครั้นจะลุกออกไปข้างนอก ลูกน้องซีวอนที่นั่งเบาะหลังกับเขาอีกคนก็รั้งไว้ เหมือนกำลังรอคำสั่งจากเจ้านายที่อยู่ด้านใน

 “ พวกแกเป็นใบ้กันหรือไง ”

“ ... ”

“ โว้ย! ” ฮีชอลส่งเสียงเตรียมผลักประตูรถออก อึดอัดกับการมีอยู่ของสิ่งมีชีวิตในรถสองตัว ..มือบางถูกจับเอาไว้แล้วกดนั่งลงที่เดิม

“ คุณต้องรอ.. ”

“ แกจะให้ฉันรออะไร ไม่ต้องทำเป็นพูดดีกับฉัน ..เรามันก็ลูกกระจ๊อกเหมือนกัน ” ฮีชอลว่าพลางกอดอกไขว่ห้างอีกรอบ นึกสงสัยทุกครั้งที่เจ้าพวกนี้มารับเขาที่ห้องพักจะพูดจาดีราวกับถูกบังคับให้พูด ซึ่งตอนที่ชินกูนยังเป็นคนสั่งการ พวกนี้แทบจะจิกหัวเขาให้ไปพบหัวหน้าตระกูลปาร์ค

“ ช่วยใจเย็นด้วยเถอะครับ ” ฟังแล้วอยากจะอ้วกให้รู้แล้วรู้รอดไป คำพูดพวกนี้ ..มันมีสำหรับคนเลวอย่างเขาเสียที่ไหน

ฮีชอลเสหน้ามองออกนอกรถ มั่นใจแล้วว่าการถูกเรียกตัวออกมาครั้งนี้ต้องเกี่ยวกับการที่ซีวอนเจอตัวคิบอมกับดงเฮแน่นอน แต่จะเอาเขามาทำไม ..หรือว่าจะใช้เป็นเครื่องมือต่อรองในการจับมือคิบอม ..หรือจะให้เขาเป็นคนลงมือฆ่าพวกนั้น เหตุผลเป็นไปได้ตีรวนอยู่ในสมอง ต้องหาทางออกไปให้ได้..ไปให้พ้นจากสองตัวนี้

“ คุณจะไปไหน ”

“ ฉันปวดท้อง แกจะตามฉันไปมั้ยล่ะ ” ฮีชอลหันมาพูดเสียงเข้มใส่คนข้างตัวแล้วก้าวพรวดออกจากรถไปที่พุ่มป่าข้างทาง สายตาของในรถยังมองมาที่เขาอยู่ ฮีชอลก้มตัวลงหลบในพุ่มไม้จนมิดแล้วค่อยๆคลานไปยังทางเข้าของโกดัง

.

.

.

เสียงเร่งของซีวอนไม่ได้ทำให้คิบอมรีบทำตาม เขายังคงมองดวงหน้าหวานด้วยสายตาแฝงด้วยความสับสน ถ้าเขาเลือก..ไม่ว่าทางไหน ดงเฮก็ต้องจากไป จะเลือกให้..ตายด้วยน้ำมือตัวเองหรือ..ด้วยน้ำมือคนอื่น

“ ดงเฮ ฉัน... ”

“ นายอย่าร้องไห้นะ ..นายเข้มแข็งเสมอ ..ฉันจะจำภาพนายที่โมโหใส่ฉันติดตาเลย อย่าอ่อนแอนะ คิบอม ”

คิบอมเอื้อมจับมือของดงเฮไว้บีบแน่นจนสัมผัสเหงื่อชื้น ดงเฮกำลังพูดติดตลกให้เขาขำ ..แต่ทำไมน้ำตาถึงหยดลงบนพื้นอย่างไม่ทันตั้งตัว ..ไม่รู้สึกสักนิดว่าความเจ็บปวดต้องการการระบายออกมาข้างนอก

“ อือ ”

คำสุดท้ายที่หลุดจากริมฝีปากที่สั่นเครือ ดวงตาแดงก่ำที่มีม่านน้ำตาเงยขึ้นหวังกลืนหยดน้ำเหล่านั้นเข้าข้างใน ดงเฮอยากเห็นความเข้มแข็งของเขา ..ภาพสุดท้ายที่จะมอบให้ได้ ..ขอให้ดงเฮจำความรู้สึกที่มีต่อเขาจนถึงวินาทีสุดท้าย

“ ฉันตัดสินใจแล้ว ..ฉันจะเป็นคนยิงดงเฮเอง ”

คิบอมบอกซีวอน ชายหนุ่มเลิกคิ้วเตือนคนพูดว่าแน่ใจแล้วหรือกับสิ่งที่พูดออกมา แววตาหนักแน่นเป็นสิ่งยืนยันคำพูด

“ ไม่! ซีวอน ..ผมเลือกข้อสอง คุณต้องฟังผม! ” เสียงหวานตะโกนแข่งกับความรู้สึกร้อนรน คิบอมรับปากแล้วนี่ ..คิบอมบอกจะฟังเขา แต่ทำไม..ทำไมถึงทำแบบนี้

“ ดูท่าคนรักของนายจะอยากให้นายมีชีวิตอยู่นะ คิบอม ..ไม่เลือกตามเขาหน่อยเหรอ ”

ลูกน้องที่ยืนอยู่ทำสีหน้าไม่พอใจ ถ้าคิบอมเลือกทางแรก ..พวกเขาก็อดชิมกลิ่นหอมจากคนบอบบางที่นอนอยู่บนโต๊ะตัวนั้น ซีวอนเองก็ไม่อยากขัดใจพวกนั้นมากนัก อยากให้อะไรตอบแทนเล็กๆน้อยๆที่อุตส่าห์ตามหาคิบอมและดงเฮจนพบ...ถือว่าให้เป็นรางวัล

“ ฉันตัดสินใจแล้ว ปล่อยตัวดงเฮแล้วฉันจะเป็นคนจัดการ ” คิบอมยื่นคำขาด ให้เขาเป็นคนทรมานดงเฮดีกว่าที่ถูกพวกเลวทรามนั่นทำร้าย

“ ซีวอน ..ผมมีสิทธิ์ ..ผมมีสิทธิ์เลือกเหมือนกัน! ”

“ ท่าทางพวกนายจะเลือกกันไม่ได้ ฉันเลือกให้แทนแล้วกัน ” ซีวอนยิ้มร้ายแล้วเดินเข้าไปใกล้คิบอมที่กำปืนในมือแน่น

“ ขอโทษที่ฉันเลือกคำตอบของดงเฮ ”

รอยยิ้มพรายผุดทุกใบหน้าของคนชุดดำ บทเพลงที่กำลังเริ่มต้นขึ้น ..ฉากทำลายความรู้สึกกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ คิบอมมองหน้าคนตัดสินใจเด็ดขาดแล้วรีบหันไปหาดงเฮ เขาก้าวขาวิ่งเพื่อกันคนเหล่านั้น แต่ถูกลูกน้องอีกสองคนดึงตัวไว้พร้อมกับเอาปืนในมือคิบอมเหน็บเข้าเอวตัวเอง

“ ปล่อย... พวกแกอย่าทำ ...หยุดเดี๋ยวนี้นะ ไอ้ชั่ว! ” เสียงทุ้มตะโกนอย่างบ้าคลั่ง ออกแรงเพื่อหลุดจากการจับกุม มองดงเฮที่ยิ้มให้เขาครั้งสุดท้ายแล้วหันหน้าไปอีกทาง น้ำตาจากคนเข็มแข็งหลั่งรินไม่ขาดสาย ไม่ฝืน..ไม่บังคับมันอีกแล้ว

หันมานะ ดงเฮ ..หันมามองสิ ..นายคิดจะหนีหน้าฉันอย่างนั้นหรือ ..สิ่งที่นายตัดสินใจ มันทำให้ฉันอ่อนแอ ไม่อยากเห็นไม่ใช่หรือไง ไม่อยากเห็น แล้วทำไมถึงตัดสินใจแบบนั้น ...หันกลับมาเดี๋ยวนี้

“ ฉันอยากจะรู้ว่าระหว่างดูคนรักของแกถูกคนอื่นเล่นกับยิงคนรักให้ตายด้วยมือ อะไรมันจะเจ็บกว่ากัน แต่ฉันว่าอย่างแรกท่าจะทำให้นายรู้สึกดีใช่มั้ย ”

“ แก...ไอ้ซีวอน บอกให้ลูกน้องแกหยุดเดี๋ยวนี้! ไอ้สารเลว! ” คิบอมอาฆาตคนที่ยืนสาแก่ใจ สายตาของซีวอนมองไปยังโต๊ะตัวนั้น เสื้อตัวบางถูกเลิกขึ้น มือหยาบกร้านลูบไล้ตามผิวก่อนโน้มหน้าลงดูดเม้มต้นคอขาวอย่างหื่นกระหาย

“ ยังไงมันก็ต้องตาย ทำให้คนอื่นมีความสุขก่อนตาย ..เผื่อจะได้มีความดีติดตัวบ้าง ”

“ ไอ้ชั่ว ..ปล่อย ..ปล่อยดงเฮ ..ปล่อยเขา ” แก้มสีเข้มเปรอะไปด้วยหยดน้ำตา หยุดร้องไม่ได้ ..ดงเฮกำลังจะถูกพวกมันย่ำยี ต่อหน้าต่อตาโดยที่เขาทำอะไรไม่ได้ ไหนบอกว่าจะอยู่เคียงข้างดงเฮ ..ไหนว่าจะปกป้องร่างตรงหน้าด้วยชีวิต แล้วตอนนี้แกทำอะไรได้บ้าง คิบอม ..แกทำอะไรได้บ้าง นอกจากยืนดูแล้วก็ร้องไห้

“ อย่าทำ.. อื้อ.. ”  ริมฝีปากสีสดถูกล่วงเกิน รุนแรงจนบวมช้ำ แม้จะเบือนหน้าหนีก็ไม่สามารถหลุดรอดสัมผัสอันน่ารังเกียจไปได้ น้ำตาที่พยายามกลั้นเอ่อล้นอย่างห้ามไม่ได้ คิบอมอยู่ตรงนั้น ..เขาจึงต้องเสมองอีกด้าน ไม่อยากให้ร่างสูงเห็นน้ำตา ..เห็นสีหน้าเจ็บปวดของเขา

ถ้าจะเปลี่ยนคำตอบตอนนี้ยังทันหรือเปล่า ..ถ้าจะตายไปพร้อมกับคิบอม

..ยังใช้สิทธิ์นั้นได้หรือเปล่า

ปัง!

“ อั่ก.. ” เจ้าของริมฝีปากที่โลมเลียผิวแก้มของดงเฮเด้งตัวขึ้นก่อนล้มลงกับพื้น แผ่นหลังชุ่มไปด้วยเลือดที่ถูกกระสุนเมื่อครู่ ทุกคนหยุดความเคลื่อนไหว ทุกสายตาจับจ้องไปที่คนยิงตรงประตูทางเข้า

“ ฮีชอล ”

“ พี่ฮีชอล ”

สองเสียงที่ร้องอุทานเมื่อสังเกตเห็นใบหน้าสวยเจ้าของฝีมือยิง ร่างโปร่งเดินเข้ามา เล็งปืนพร้อมเหนี่ยวไกไปที่ซีวอนและลูกน้องที่เริ่มถอยห่างจากดงเฮแล้วหยิบปืนขึ้นตั้งท่าเตรียมยิง

“ นี่สินะ ..เหตุผลที่นายให้ลูกน้องไปรับฉันมา ”

“ มันก็ไม่เชิง แต่คุณเข้ามาได้ยังไง ” ซีวอนถามอย่างแปลกใจ ยังไม่มีคำสั่งจากเขาออกไปข้างนอก แล้วปล่อยฮีชอลเข้ามาได้อย่างไร แผนแรกที่คิดว่าจะสำเร็จลุล่วงได้กลับจะพังเพราะคนที่เขาเอามาสำรองเสียเอง

“ แค่เดินเข้ามาพร้อมปืน..ก็น่าจะเคลียร์ทางได้สะดวก ” ดวงตาคมมองหน้าหล่ออย่างไม่ไว้ใจ ส่ายปืนในมือเหมือนพร้อมจะยิงได้ทุกเมื่อ

“ ลดปืนก่อน มีอะไรค่อยๆพูดกันดีกว่า ”

“ ฉันไม่อยากคุยกับคนโกหกอย่างแกแล้ว ”

“ ผมเตือนเพราะหวังดีกับคุณนะ ฮีชอล ..คุณเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ” ซีวอนไม่ได้ล้อเล่น ตอนนี้ปืนทุกกระบอกในมือลูกน้องเล็งไปที่ฮีชอลเป็นเป้าเดียวกัน ชายหนุ่มไม่อยากให้ฮีชอลได้รับบาดเจ็บ ..แม้แต่ปลายก้อย เขาก็ไม่ต้องการ

“ ปล่อยคิบอมซะ ” ฮีชอลสั่ง ค่อยๆเดินเข้าไปหาซีวอน ดูเหมือนชายหนุ่มก็จะยอมยืนนิ่งให้ฮีชอลเข้ามาคว้าเป็นตัวประกัน

“ ปล่อยมัน.. ” เสียงทุ้มย้ำคำสั่ง

คิบอมถูกปล่อยตัวเป็นอิสระก่อนวิ่งไปหาร่างบอบบางที่หายใจแผ่ว ปลดเชือกที่รัดข้อมือทั้งสองข้างของดงเฮออกแล้วพยุงตัวร่างนั้นไว้ในอ้อมกอด

“ ไม่เป็นไรนะ ..ไม่เป็นอะไรใช่มั้ย ” คิบอมกระซิบถามด้วยสีหน้าวิตก

“ อืม.. ” หน้าหวานซบลงกับหน้าแกร่งก่อนที่จะถูกริมฝีปากอุ่นจูบขมับปลอบ กระชับร่างบางไว้แน่นพลางประคองให้ยืนขึ้น ท่ามกลางคนชุดดำที่ยืนรอคำสั่งอยู่

“ ฮีชอล เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณ ทางที่ดีปล่อยให้ผมจัดการดีกว่า ” ซีวอนโน้มน้าวคนที่จับเขาไว้

“ เรื่องของคิบอมคือเรื่องของฉัน ..แกกำลังจะฆ่าเขา ..จะฆ่าน้องชายของฉัน ” ฮีชอลตอบเสียงห้วน กดปากกระบอกแนบเข้าขมับของซีวอน ชายที่ถูกใช้เป็นตัวประกันไม่มีทางลุกลน ตกใจกับสิ่งที่เกิด เหมือนว่ากำลังใช้ความรู้สึกนึกตัดสินการกระทำของฮีชอลว่ากล้าที่จะลงมือกับเขาหรือไม่

“ ผมจำเป็นต้องทำ คิบอมทรยศพวกเรา ” ซีวอนชี้ถึงเหตุผล ฮีชอลล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกันหนาวก่อนหยิบถุงกระดาษสีน้ำตาลที่บรรจุของข้างในจนพองโยนไปข้างหน้าให้ซีวอนได้เห็น

“ ฉันคืนให้ แล้วคิบอมก็ไม่ติดค้างอะไรกับแกอีก ” ถ้าพูดแบบนี้ก็แสดงว่าซองนั้นก็อัดแน่นไปด้วยจำนวนเงินที่ใช้ในการรักษาตัวให้คิบอม ตอนที่ถูกพวกชอยซูทำร้ายจนต้องออกไปรักษาตัวนอกเมือง

“ พี่ฮีชอล... ”

คิบอมเลิกคิ้วมองอย่างไม่เชื่อสายตาว่าสิ่งที่ฮีชอลเอ่ยปากนับญาติ จะเป็นของที่ทำให้เขาเป็นอิสระ ..ฮีชอลใช้เงินจำนวนนี้เพื่อเอาชีวิตเขาคืนอย่างนั้นหรือ

“ ถึงผมจะปล่อยคิบอมตามที่คุณต้องการได้ แล้วดงเฮ ..คุณจะว่าอย่างไรถ้าผมต้องการชีวิตเขา ” ซีวอนถาม

ประเด็นไม่ได้อยู่ที่ว่าคิบอมมีชีวิตหรือไม่ แต่อยู่ที่ดงเฮ..คนที่ทำให้ชินกูนแพ้คดีแล้วเป็นผู้อยู่ในเหตุการณ์การฆาตกรรมคืนนั้น

“ ... ” คนสวยเริ่มคิดหนัก ชีวิตของคิบอมใช้เงินเอาคืนได้ แต่ของดงเฮ..จะใช้อะไร พาชินกูนหนีออกจากเรือนจำอย่างนั้นหรือ

“ ยังไงเขาก็ต้องตาย คุณช่วยได้แค่หนึ่งเท่านั้น ” ซีวอนสรุป หวังให้ฮีชอลทำใจกับสิ่งที่กำลังจะเกิด แต่ดูเหมือนว่าการกดดันครั้งนี้จะทำให้ฮีชอลตัดสินใจเด็ดขาดมากขึ้น กดปลายกระบอกปืนลงจ่อขมับซีวอนแน่นพร้อมกับเอ่ยเสียงขู่พวกลูกน้องซีวอน

“ คิบอมพาดงเฮออกไปข้างนอก ถ้าพวกไม่อยากเห็นเจ้านายของแกตายล่ะก็ ปล่อยสองคนนั้นไปซะ! ”

สีหน้ากระอักกระอ่วนของคนถูกสั่ง หันมองหน้ากันเลิ่กลั่กก่อนมองซีวอนผู้ถืออำนาจสิทธิ์ขาดว่าควรทำอย่างไร

“ ฮีชอล ผมเตือนคุณแล้วอย่าบังคับให้ผมต้องทำอะไรรุนแรง ”

“ ฉันก็บอกแล้ว ไม่ว่ายังไงฉันก็จะช่วยคิบอมกับดงเฮออกไป ”

“ คุณฆ่าผมได้ลงคอจริงๆนะเหรอ คุณทำได้อย่างนั้นหรือ ” ซีวอนมองหน้าสวย แววตาตัดพ้อถูกส่งให้ฮีชอลอย่างไม่ปิดบัง ไม่ได้เสแสร้งเพื่อเรียกความใจอ่อน แต่ที่ทำก็อยากรู้เหมือนกันว่าที่ผ่านมา..เขามีค่าแค่ไหนสำหรับฮีชอล

“ อย่าบังคับฉัน อย่าทำให้รู้สึกลำบากใจ ” ฮีชอลหลบสายตา มองคิบอมที่ค่อยๆขยับเท้าไปด้านหลังเหมือนกำลังใช้จังหวะนี้ในการหนี

“ คุณต่างหากที่ทำให้ผมลำบากใจ ”

ซีวอนเอื้อมมือไปจับลงบนมือของฮีชอลที่ล็อกคอเขาไว้ วางเบาๆเหมือนทุกครั้งที่มอบความอ่อนโยนให้ ดวงตาคมกำลังวูบไหวกับความรู้สึกนั้น ใช้จังหวะนี้พลิกโอกาสให้เป็นของตัวเองคงดีไม่น้อย

ฮีชอลหลุบสายตาลงต่ำเพียงเสี้ยววินาที กลายเป็นจังหวะเหมาะให้ซีวอนพลิกแขนเรียวหมุนไปด้านหลังพร้อมกับผลักมือที่ถือปืนจ่อขมับตัวเองไปด้านหน้า อารมตกใจทำให้ฮีชอลเผลอเหนี่ยวไกปืน เสียงปืนลั่นดังเหมือนเป็นสัญญาณเตือนให้ทุกอย่างเลวร้ายลง

ซีวอนล็อกตัวฮีชอลเอาไว้ ยื้อแย่งปืนในมือเรียว ขณะที่ลูกน้องที่ลังเลการตัดสินใจเมื่อครู่กับเบนสายตาไปยังเป้าหมายที่กำลังวิ่งออกไปด้านนอก

--- The END ---